Killerman (2019)

Bu, sadece hikayesiyle değil hırsıyla inşa eden ve yolculuğa çıkmanız koşuluyla heyecan verici, cüretkâr bir suç gerilim filmi yaratan bir film.

Şiddete gelince, “Killerman” her zaman ham ve yanıltıcıdır, erkekler bir mermi onları yırttıktan sonra hayatları için çığlık atar ve her yerde kan akar, ya da köpekler kabus gibi işkence sahnelerinde insan eti yırtıyor. Moe ve Skunk’ı da avlayan kirli polisler (özellikle Nickola Shreli’nin oynadığı film), hikayenin en acımasız sahnelerinin merkezinde özellikle kısır. Tamamen suçlularla ilgili – ve hemen hemen uyuşturucu satıcılarının kazanmasını istemekle ilgili – bir film olarak gösterdiği ilk kareden itibaren “Katil”, kendisi için kurduğu karanlıkta büyür ve ahlak, burada en iyi suç öykülerinde olduğu gibi büyüleyici bir bileşen haline gelir.

Bu acımasız film, istediği tarz tılsımları içinde çalışıp çalışmayan şekillerde, hiç şüphesiz ki küstahça. Örneğin, diyalog çok hisse senedi gibi geliyor ve deri ceketli kazık saç kesimli haydutların sadece klişelerle mi konuşup konuşmadığını ya da filmler onları böyle yapıp yapmadığını merak ediyor olabilir. (Hemsworth’un biraz daha çılgınlaşmasını isteseniz bile, performanslar oldukça sağlamdır.) Aynı şey, kadınlar için yazdığı amaç için de geçerli; aynı zamanda Moe ve Skunk’un maço davranışlarının saçmalıklarına olan ilginin sadece hisse senedi sevgisi. Sadece bu ölçüde çok tembel hissettirecek şekilde.

Ancak öte yandan, “Katil”, daha radikal hikaye seçenekleri ile beklenmedik bir mitoloji yaratıyor; Bader en iyi şekilde gerçek bir umursamazlık sergiler ve hikayeyi görkemli ve yoğun hissetmesini sağlar. Başlığın anlamını açığa çıkarmak bile cesur ve kutuplayıcı bir seçimdir – bazı izleyiciler için işe yaramayabilir, ama cehennem yüzümde bir gülümseme bıraktığından emin.

Killerman Fragman


Şuna da göz atabilirsiniz: Annabelle 3 (2019)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

WordPress Themes